Son zamanlarda bir kaç paylaşım okuyorum medyada , her şeyini satıp çalışma hayatından bıkıp köye gidip yerleşenler ile ilgili , eğer gerçekten istekleri buysa , kendileriyle başbaşa kalıp bu şehir çarklarının arasına sıkışıp kaldığını düşünüp , o marka çanta , bu marka ayakkabı alışverişlerinden bıkıp bundan sonra bir lokma bir hırka diye düşünüp de bunu yapanlara bravo der , tebrik eder  yürürüm.
Ama bir yandan bakıyorum , bunu yapanlar henüz 30 lu yaşlardalar , bekarlar ve kendi hayatlarından başka bir sorumluluğu olmamış gençler, biraz yalnızlar …
Geçen gün yine böyle bir yazıya denk geldim ,önce aferin dedim , hayali buymuş demek ki , sonra daha erken , biraz zaman geçsin bakalım ne kadar daha bu koşullarda mutlu yaşayabilecek diye düşündüm .
Bizler barınma , giyinme , gıda vb ihtiyaçlarımızı kendimiz üretmeyi bilmediğimiz için bilgilerimizi satıp para kazanıp bununla da ihtiyaçlarımızı karşılıyoruz .. Şehri bırakıp da gidip bir köye yerleşince bir anda bu değişecek mi ? Hayır ..
Herkes çalışıyor , üretiyor , köydekiler de öyle , evet iş hayatının çarkları bazen acımasızca dönüyor ama , bizler bunu , üstelik özel arabalarımızla / servislerle  işe giderken , masalarımızda otururken söylüyoruz , ya fabrikalarda , madenlerde , hastanelerde çalışanlar , otobüslerle her sabah ıngıl tıkış gidip dönenler  ne yapsın , sıkılma lüksü olamayanlar … Keşke  iş hayatı bu kadar yıpratıcı olmasa , ama önemli olan iş hayatının içinde de özümüzü kaybetmeden , önceliklerimizin farkında olarak , kirlenmeden kalabilmek ..

Herkese istediği yaşamı kurabilme , mutlu olma ve farkındalıkla şükredebilme  diliyorum …

Sevgiler..