( 2009 Londra)

Dışarıdan bakınca insanların anlaşamaması aslında ne garip .
Hepimiz insanız , uyuyoruz  , acıkıyoruz , üzülüyoruz , seviyoruz , kısacası bir çok içgüdü ve duygumuz var , kendi insanımızla aynı dili konuşuyoruz , hatta toplasak neredeyse hepimiz ömrümüzün sonuna kadar hemen hemen aynı , belirli sayıda kelimeleri kullanarak konuşuyoruz ve bütün bunlara rağmen birbirimizi anlayamıyoruz…
Anlamayı da istemiyoruz  , öyle bir derdimiz de yok , çünkü egomuz var , karşımızdakinin ne söylemek istediği ile değil bizim kendi önyargılarımız eşliğinde ne anladığımızla ilgileniyoruz , karşımızdaki  kendini yırtsa da önem vermiyoruz , anlamak istemiyoruz..
Kendi çevremize çizdiğimiz küçük çemberlerimiz var bunların içinde kalıyorsa söylenenler  , tamam , ama dışındaysa ilgilenmiyoruz…Hepimiz  haklı olmak istiyoruz ,  halbuki  olsak  ne olacak , olmasak ne değişecek , ne kazanılacak ?
Haklı olunca   ego kazanacak , belki de diğer insan kaybedilecek , peki , buna değer mi ?
Tercih meselesi..
Oysa sev sevebildiğin kadar herkesi ,  hoşgörmeye çalış  …
Sonuçta elimizde kalacak tek şey sevgi..

Ajda Pekkan ‘ın şarkısında dediği gibi ;

”Hoşgör sen , affet gitsin aldırma  ,
Büyüklük sende kalsın sonunda ,
Sen sarıl o sana sarılmazsa
Sen unut , unutmazsa”